Farkli Yollar...

Gozlerimin ta icine bakiyor...

Gozleri iceri cokmus sanki, mor mu? Evet kesinlikle mosmor. Bir cesit caresizlik sanirim yuzundeki. Belki uzuntu. Belki de umutsuzluk.

Ben miyim ki umudu? Hayir canim tabii ki degilim. Nasil olabilirim ki? Tanimiyorum bile onu. Kimdir? Neyin nesidir? Hastaligi nedir? Kaza mi gecirdi yoksa? Yok sanmiyorum... Belli ki bir hastalik. Belki ani geldi. Belki de coktandir vardi.

Gozlerimin icine bakiyor ne zamandir. Anlatmaya calisiyor sanki yasadiklarini, hissettiklerini. "Anliyorum seni, hissediyorum acini" demek istiyorum ama... mumkun degil ki.

Ambulansi beni sollayip tam onume gectiginden beri gozleri benim ustumde. Sessizce beni izliyor.

Agzinda, yuzunun yarisini kaplayan bir oksijen maskesi. Gozlerini goruyorum sadece cok net. Ambulansin ic isiklari yaniyor, arka cam da o kadar net ki. Yasli gozlerle bakiyor bana. Derdi nedir acaba?

Ben biraz once son hediye alisverisini yaparken o da o ambulansa biniyordu demek ki. Ne tezat...

CD'imde avaz avaz Strauss'un Mavi Tuna'si caliyor. Onda ise kalp atislarinin sayaci. Ne tezat...

Biraz sonra kuzum karsilayacak beni kapida. Onu ise doktorlar ordusu. Ne tezat...

Yarin sevdiklerim ellerinde hediyelerle, yuzlerinde gulucuklerle havaalaninda karsimda olacaklar. Onun sevdikleri ise gozlerinde yaslarla. Ne tezat...

Bugun ben, arabamda avaz avaz Strauss dinleyip alisveristen hizla otobanda evime, kuzuma donen, yarin ailesini karsilayacak ici kipir kipir bir anne. Bugun O, bir ambulansin icinde bilinmeze giden kalbi kirik bir hasta.

Yarin...

Yarin belki de ben O, O ise ben...

Empatiyle yasar insan. Empatiyle anlar karsisindakini. Empatiyle insan olur, diger canlilardan farkli. Simdi aklimda hep o gozler... Iyi mi acaba?

Bern'e gelince, O Inselspital'e dogru donuyor, ben ise Lozan istikametine...

Farkli yollara... Tamamen farkli yollara...

Archi*Sugar